Zo’n soort landschap, zo’n soort gebouw

Stel je een harde, koude en ruige omgeving voor. De soort plek die in de winter bijna niet leefbaar is en waar niemand naar toe wil, tenzij het moet. De soort plek die in de zomer de meest magische ervaring kan geven. De soort plek met overal rotsen en stenen oppervlakken waar bijna geen plant te vinden is, afgezien van af en toe wat mossen of grassen. Dat is het soort landschap waar ik het over heb. Binnen dit landschap is alleen de echte natuurliefhebber te vinden die de eenzaamheid verkiest en geniet van de verbinding met de buitenwereld, en die de hardheid die dergelijke landschappen met zich meebrengt, kan weerstaan. In zo’n landschap wordt dit gebouw gevonden.

De structuur van het gebouw past bij het landschap. De ritmisch dikke kolommen van de frames zijn dicht bij elkaar geplaatst zodat je er nog net doorheen kunt. Een doorgang naar de bescherming tegen het weer dat in dit landschap onvermijdelijk is. Staand binnen deze structuur wordt je blik direct naar het meer rondom het gebouw getrokken. Elke centimeter en vezel in het gebouw leidt je blik terug naar het landschap waar je eerst zo heftig aan probeerde te ontsnappen. Je voelt je klein vergeleken met de heftige omgeving en dit wordt versterkt door de immense hoogte van de constructie. Je hoort de wind rond het gebouw huilen, je ziet de regen van het dak naar beneden stromen en weer in de aarde verdwijnen, je ziet het water in het meer enorme golven creëren die op de rotsen slaan en speels geplaatste stapstenen die bijna samensmelten met het landschap, maar binnen de structuur ben je veilig.

Er is een trap aan de ene kant van het gebouw waar je even kunt uitrusten en geboeid kunt worden door het spektakel van de omgeving. Aan de ene kant zie je grote zware tanks en aan de andere kant het meer. Het dek is op sommige plekken deels weggesleten, wat gereedschap en materialen staan ​​naast de tanks en je weet gewoon dat hier iemand woont die zijn gewoontes heeft en hier al een tijdje woont. Iemand die geniet van de natuur en er het liefst in woont.

Als je de trap oploopt, begin je de dikte van de kozijnen te zien en voel je de aanwezigheid van de omgeving langzaam een ​​beetje vervagen. Een warme houten box begint zijn aanwezigheid kenbaar te maken. De deur schuift open en je stapt naar binnen, het landschap vervaagt nog meer en de geur van de houten muren wordt steeds duidelijker. Het is een warme en schone woonkamer, met aan de ene kant een kleine en eenvoudige keuken en aan de andere kant een tafel. Van daaruit is de enige verbinding met het landschap nog te vinden via een glazen wand die van de vloer tot aan het plafond reikt. Het plafond is ook gemaakt van glas en je ziet en voelt nog steeds de dikte van de frames die je beschermen. Aan de zijkant van de keuken bevindt zich een kleine gang die naar de andere kant van het gebouw leidt. Hier begint het dak te sluiten en voel je je volledig omringd door het gebouw. Op de grond is een comfortabele matras te vinden met kussens en een warme deken eroverheen geplaatst tussen een complete glazen wand en de massieve wand van de badkamer. De structuur waarin je je bevond, is niet meer terug te zien, het is alleen jij en de omgeving, volledig blootgesteld en volledig beschermd tegelijkertijd.

Een gebouw voor een echte natuurliefhebber, die de eenzaamheid verkiest en geniet van de verbinding met het landschap, en die de schoonheid kan vinden in de hardheid die zo’n landschap met zich meebrengt. Dit is het soort gebouw waar ik het over heb.